In eigen woorden — Briek Schotte

"Zjire rien oje zjire moe rien, en nie zjire rien oje nie zjire moe rien."

Hard rijden als je hard moet rijden, en niet hard rijden als je niet hard moet rijden.

Klinkt als een open deur, maar bevat de hele tactiek van het koersen. Timing is alles. Energie verkwist en de wedstrijd is verloren voor ze begint.

"Stoempen totdat ge niet meer weet van welke parochie ge zijt."

Stampen totdat je niet meer weet uit welke parochie je komt.

De Flandrien in zijn puurste vorm: geen stijl, geen genade, alleen maar lijden totdat de tegenstander breekt. Het lichaam als wapen, de wil als motor.

"Ik kan niet proper en rap tegelijk zijn."

Ik kan niet netjes en snel tegelijk zijn.

Zelfkennis zonder excuus. Schotte koos altijd voor resultaat boven esthetiek, het handelsmerk van elke echte Flandrien.

"Wij waren goden voor de mensen, de enige goden die ze van dichtbij konden zien en er een klapke mee doen."

Hij begreep wat moderne sporters vergeten: de wielerheld leefde midden onder het volk. Die nabijheid was heilig, en onvervangbaar.

Drie anekdotes

Die de legende onthullen

Het rozijnenbrood

Valkenburg 1948. Terwijl Coppi en Bartali elkaar verlamden met afgunst, tankte Briek kracht uit tien dikke sneden rozijnenbrood, gebakken door zijn eigen vader. Hij reed de Italiaanse giganten stuk. Simpel voedsel, ijzeren wil.

Vier woorden op de Champs-Élysées

Tour 1975. Ploegleider Schotte had genoeg van pupil Walter Godefroot, nog steeds zonder ritzege. Voor de slotrit siste hij: "Dat kan toch niet?" Godefroot won die dag de etappe.

De regenboogtrui die verdween

Na zijn eerste wereldtitel verdween zijn regenboogtrui in de feestvreugde, nooit meer teruggezien. Bij zijn tweede titel liet hij het tricot geen seconde uit zijn ogen.