Van scheldwoord tot eretitel. Om de mythe van Briek Schotte te begrijpen, moet je eerst het woord begrijpen dat hij belichaamde.
De term werd gepopulariseerd door Karel Van Wijnendaele, stichter van de Ronde van Vlaanderen. Aanvankelijk verwees het woord naar seizoensarbeiders uit Oost- en West-Vlaanderen, een scheldwoord.
Van Wijnendaele smeedde het om tot eretitel: de renner die zegeviert in de meest barre omstandigheden, puur op wilskracht.
Hij trapte niet. Hij stampte. De ultieme stoemper: de noeste arbeider van de weg die zeges behaalde op karakter.
Een boerenkind uit de armoede, geen gefortuneerde sportman. Zijn wortels lagen in dezelfde grond als die van het publiek dat hem aanmoedigde.
Zeges tegen beter uitgeruste Franse en Italiaanse renners. Bewijs dat wilskracht materiaal en middelen kon verslaan.
Zijn overwinningen waren geen louter sportieve prestaties. Ze waren een bewijs van Vlaamse veerkracht, een volk dat zich oprichtte.
Zijn rijstijl was niet elegant, maar hoekig en werkend. Waar anderen dansten op de pedalen, beukte Schotte vooruit. Het lichaam als werktuig, de wil als motor. Die ruwheid was geen gebrek, het was zijn handelsmerk, en het maakte hem geliefd bij een publiek dat zich in hem herkende.