Een portret in beeld van de laatste Flandrien, de man en de mythe.
In brons, in koersen en in zalen leeft Briek Schotte voort. Drie plaatsen in Vlaanderen dragen zijn naam voor de eeuwigheid.
In zijn geboortedorp staat het meest iconische wielermonument van België. Beeldhouwer Jef Claerhout noemde zijn werk officieel 'De Flandrien', met Briek als model. Het toont hem in zijn typische, zwoegende houding, het gezicht getekend door de inspanning. Een ode in brons.
Waar hij het grootste deel van zijn leven woonde, houdt de jaarlijkse profkoers zijn naam levend. De editie van 1988 was de allereerste profoverwinning van Johan Museeuw.
In het stadhuis, waarvan hij ereburger was, herbergt de permanente tentoonstelling in de 'Briek Schottezaal' zijn verhaal voor de eeuwigheid.


Een portret in beeld van de laatste Flandrien, de man en de mythe.
"God moet één van Brieks grootste supporters geweest zijn." Uitgesproken tijdens de rechtstreekse uitzending
De man die twintig keer deelnam aan Vlaanderens Mooiste, stierf op de dag van de 88ste editie. Albéric "Briek" Schotte was van ijzer. Een man die het Vlaamse wielrennen niet alleen vertegenwoordigde, maar belichaamde.
Acht wielergrootheden droegen zijn kist. Vier generaties kampioenen. Ze droegen niet zomaar een man. Ze droegen een tijdperk.
"Albéric Schotte is overleden, maar Briek leeft!"